آنچه بود و گذشت...دردنامه...

هیچ رابطه ای برنده یا بازنده ندارد ... تخمینِ این که چه کسی صدمه ی بیشتری می بیند آسان ترین کار ممکن است ...کسی بیشتر صدمه می بیند که ضعیف تر باشد قدرت فراموش کردن نداشته باشد قدرت دوست داشتنش بیشتر از عقلش باشد ... باید آموخت که هرگز نباید گفت هرگز !!...من هم ابتدای این ماجرا گفتم عشقی وجود ندارد حق داشتم ! عشقی وجود نداشت فقط من جایی دلم لرزید هنوز هم می لرزد هنوز هم دوست میدارم هنوز هم دعایش می کنم هنوز هم که هنوز هست گاهی آرزویش می کنم ... اعتراف دردناکی است او هرگز عاشقم نبود حتی ذره ی سر سوزن دوستم نداشت حتی حس تملک مالکیت مردانه هم نداشت آدمهای عاقل هم می توانند گاهی ابله و بی فکر باشند ... از احساساتم پشیمان نیستم ... فقط وقتی حس می کردم از من تنفر دارد باید می رفتم ولی من ماندم و او هم با قدرت بیشتری پا بر غرورم گذاشت در اصل پا بر وجودم گذاشت ... گاهی باید انسانها را قبل از اینکه تجربه کرد آموخت! ... من باید می آموختم باید ماتِ نگاهش نمی شدم ... شاید هوس را به رنگ عشق دیدم ! ...ماتِ نگاهش شدم و رفتارش را ندیدم ... عاشقش شدم و بی اعتنایی هایش را ندیدم ... حتی لحظه ای من و احساسم مهم نبودیم ... خودخواه من نبودم فقط باید زبانِ سکوتش را می آموختم ... اینقدر که برای ماندنش تلاش کردم برای رفتنم و دل کندن نیرو صرف می کردم نه من می شکستم نه او آسیب می دید... حالا که فکر می کنم خودش از قصد کارهایی می کرد تا همان لحظه راهِ فراری برای من باشد تا با نفرت جدا بشوم ... من غرقِ خیالات کودکانه ... تمامِ سعی اش را کرد پشیمان بود از انتخابِ من ...نامهربان شد خشن شد بداخلاق شد و بددهن شد همه اش دست خودش بود کاش می گفت پشیمان شده از با من بودن دردش و تحمل آن بهتر از این چند ماه عذاب بود و من نمی فهمیدم و کور بودم کور ... هنوز هم دوستش دارم چون میدانم او همانی نبود که برایم نقش بازی کرد همه اش از روی پشیمانی بود ... من را نمی خواست همین ...